مسگر شهر قصه

امروز صبح پیرمردی اومده بود تو کوچه مون و فریاد میزد: " مسگریه، مس سفید می کنیم!"
خیلی دلم سوخت. برای اون و همه ی کسانی که روزگاری حرفه شون واقعا کاربرد داشت و موردنیاز جامعه بود ولی الان دیگه به کل فراموش شده اند.
یاد خر خراط تو "شهر قصه" می افتم که دیگه به قول خودش "همه رفته بودن سراغ ملامین و پلاسکو" و خراطی رو هیچ کسی تحویل نمی گرفت ولی باز هم حاضر به ترک شغلش هم نبود. دلیلش هم این بود: " آخه من خراطی رو دوست دارم!"

پ. ن.
مسگر در فرهنگ دهخدا

خبر "بد" برای بچه های "خوب"

مهدی آذریزدی هم رفت. اینم یه "خبر بد" برای "بچه های خوب"! یادش به خیر چه روزگاری بود. واقعا از خوندن کتاب هاش لذت می بردیم. داستان های مولوی، سعدی، شیخ عطار و ... اون همه ی ما رو در عالم کودکی با این مشاهیر و حکایاتشون آشنا کرد. چه کسی غیر از اون می تونست بچه ها رو به این خوبی با شاهکارهای ادب ایران اخت بده؟ این کم کاری نبود.
چیزی که بیشتر دل آدم رو به درد میاره این بود که در فقر، تنهایی و بی توجهی مرد. بی توجهی هم از طرف مردم و هم از طرف دولتی که وظیفه ی نگاهبانی از فرهنگ این مرز و بوم روداره.روحش شاد.

فاصله ی دو نسل، فاصله ی تجربه و ادعا

گیتارم صدای گزگز میداد. برای تعمیر بردمش بازار انقلاب، پیش استاد تعمیرکار جوانی که می گفتند اونقدر در کارش ماهره که حتی مشتری از تهران داره! گیتار رو بهش نشون دادم و گفتم این قبلا یه گیتار "سیم فلزی" بوده. اینو که گفتم، گیتار رو یه بررسی حسابی کرد و گفت: نه! این گیتار نمی تونسته سیم فلزی داشته باشه!! هیچی نگفتم فقط پرسیدم چقدر تعمیرش طول می کشه، گفت باید یک هفته پیشم بمونه!
از خیرش گذشتم. ساز رو برداشتم و بردم پیش استاد پیری به نام آقای "رحیمی". این بار از سیم فلزی بودن گیتار حرفی نزدم ولی اون خودش با یه نگاه کوتاه به ساز، قاطعانه گفت: خوب، این در اصل یه گیتار سیم فلزی بوده!!
مبهوت از این اظهار نظر، ازش زمان لازم برای تعمیر رو پرسیدم گفت همین الان درستش می کنم ببرش ! و واقعا هم درستش کرد و نیم ساعت بعد بهم تحویلش داد!
برای استاد رحیمی و همه ی استادهای پا به سن گذاشته ی بی ادعا طول عمر آرزو می کنم که ده ها استاد جوان امروزی با هزار و یک ادعا، هنوز نمی تونن به گرد پای اون ها هم برسند تا چه برسد به این که پا جای پای اون ها بذارند.